baby stage animal
Stella Brüggen

Stella Brüggen

Dreading a concert? Watch out.

A few months into my second year, I noticed something strange. I was starting to dread concerts. This was new to me, because I’d been a total ‘stage animal’ since I was about 5, and had always looked forward to performing. When on a stage, I knew I was at my best; there had been instances where the adrenaline and the focus had come together so perfectly that I had felt as if I was on some kind of drug. I could practically taste atoms, see sounds, and time seemed to slow down to let me anticipate my next move.

But now I had a few concerts coming up and the closer they got, the stronger this feeling of dread became. It wasn’t nervousness or stage fright. It was the certainty that I would feel bad afterwards.

Was it fear of messing up? Partly, yes. Another part of it was the fair and well-meant criticism of my teacher and mother (also a classical singer), who were usually present at my concerts and always gave their feedback immediately afterwards – something that might work for many people, but tended to dishearten me. But most of all, I realised it was my own judgment I was fearing. At the performance, I would make mistakes, and I knew I would only be able to focus on those afterwards.

Me, seven years old, in my first operatic production ever. I don't remember much but apparently I was fearless. Walked up to the conductor, Hartmut Haenchen, to compliment him on his pants.

I had always seen performances as exactly that: an opportunity to perform, to shine, to be at my absolute best. Never in my life had I honestly thought of them as an opportunity to learn. Now I was paying the price: my drive to do well was making me afraid of failure, and the prospect of a concert became scary instead of exciting.

I realised I needed to fix this, because once music stops being fun, that’s when you need to watch out. If you don’t address the issue, it will get worse. It will be hard to stay motivated if your only “reward” is feeling bad.

In the months that followed, I said ‘yes’ to any performance, even if they were near-impossible to fit into my schedule: multiple exams for pianists and organists, unpaid or underpaid gigs, substituting for a soprano who had cancelled two days before – anything that came my way, I accepted. For each of these performances, I told myself in advance that it was just an opportunity to try and apply what I had been working on, to see how much of it had stuck.

I also asked both my mother and my teacher to save their feedback, however well-intended, for the next day day. I am my own harshest critic, and I would like to keep it that way

I’m not there yet, though my perspective has started to shift. Thinking of concerts as a learning opportunities has given me the ability to look at my progress instead of at the outcome. My mistakes still haunt me a little bit, but they’re also incentives to keep practising. I have to be emotionally invested to the point of really wanting to do well, but not so much that one mistake will crush me.

I’m trying to find ways to be both critical of, and compassionate with, myself.

If you have any tips, I’d love to hear them.

Thoughts? I’d love to hear them. Comment at the bottom of this page or DM me on insta (@stellabruggen). 

3 Responses

  1. Het hoeft niet waar te zijn in dit geval, maar mijn eigen ervaring, en die van talloze van mijn leerlingen, is dat puur en alleen op het conservatorium zitten al zorgt voor meer stress en minder plezier. En klassieke zang is op een bepaalde manier per definitie stressvoller dan andere genres. De stem ‘moet’ van alles en mag minder vanwege het klankideaal. Slechte dag met een popband? Kraakje op je stem: stoer. Je kunt de boel transponeren, of een improvisatie zingen die je vandaag wel ligt. In klassiek staan de noten vast en hoor je helder te klinken. Een verkoudheidje is direct desastreus. Heb meerdere klassieke zangeressen altijd in de weer gezien met sjaals en isla moos, bubbelrietjes en weet ik allemaal wat voor poespas om de boel allemaal maar in het gareel te houden. Ik ken er zelfs een die twee weken voor elk concert SNIPverkouden werd uit pure stress. En na afstuderen is dat nooit meer gebeurd. Enfin, dit is een vrij negatief verhaal wat voor jou natuurlijk niet hoeft te gelden!

    1. Hey Frouke, wat leuk dat je leest en reageert! :) Ja, ik denk zeker dat een studie een rol kan spelen. Je wordt kritischer op jezelf, je omgeving is ook kritisch, je wordt letterlijk beoordeeld op hoe je het doet. Dat is een heel goede manier om ergens zenuwachtig over te worden. Tegelijkertijd weet ik niet of er veel aan te doen is. Tot op een zekere hoogte is het ook goed als je leert om met die zenuwen om te gaan, want als professionele zanger(es) kom je ook in situaties terecht waar je veel spanning het hoofd te bieden hebt.
      En ja, je eigen instrument zijn kan waaardeloos zijn. Ik weet nog dat ik de avond voor De Zaak Mata Hari ineens ontzettend verkouden werd. Huilend belde ik de volgende ochtend mijn moeder. Die was zo koel als een kikker. ‘O, een verkoudheid is juist heel flatteus voor de stem.’
      Op de opnames hoor je dat ik verkouden ben als ik spreek – tijdens het zingen had ik er (inderdaad) goddank nauwelijks last van.

      1. Wat een geweldige ervaring dat je merkte dat het zingen gewoon goed is gegaan! We hebben vaak een betere techniek voor zang dan voor spreken, en dat merk je op het moment van de waarheid :) En super dat je moeder zo laconiek was. Dat neem letterlijk spanning weg, en dan merk je dat je meteen beter zingt :)
        Ik ben het met je eens dat je door studie wel MOET leren omgaan met zenuwen. Wat ik alleen wel vaak lastig vind, is dat bij de meeste studies de autoriteit over je kunnen ongemerkt toch buiten jezelf komt te liggen. Want je wordt inderdaad beoordeeld. En daar ga je toch waarde aan hechten. En je kent mijn pedagogische insteek: ik ben een extreem aanhanger van de idee dat je alleen zelf zou moeten beoordelen hoe je het doet. Iemand met talent en een hoge lat als jij heeft al meer dan genoeg aan je eigen eisen, en die brengen je heus tot grote hoogten. Als je daarmee kunt omgaan, ben je onoverwinnelijk. Dan kunnen spannende situaties je niet onderuit krijgen. Dat is althans mij ervaring ermee!

Thoughts?